Geruststellende gedachte

Vanavond weer 90 minuten lang bezweet op de spinbike gezeten. Heerlijk om meteen uit je werk even iets totaal anders te doen. Ik krijg er altijd weer energie van. Tenminste het eerste uur nadat ik getraind heb. Daarna kak ik langzaam in, heerlijk tegen Lian aanliggen en een beetje met de iPad spelen. Een ideaal moment om een berichtje te posten.\r\n\r\nHet mooie van fietsen, of dat nu buiten of binnen is, is dat je heerlijk de tijd hebt om ongestoord weg te dromen en alles nog eens goed te overdenken. Als je eenmaal de juiste cadans en hartslag te pakken hebt lijkt alles vanzelf te gaan. Zo ook tijdens mijn D1 training van vanavond (voor de niet-fietsers, een D1 training staat voor een rustige duurtraining). De gedachten gingen weer alle kanten op. Na een tijdje denken over een mooi ontwerp voor een nieuw bed en de mogelijkheden en onmogelijkheden hiervan (meubelmaken is mijn andere hobby), gingen de gedachten over op de Alpe d’HuZes. Met name de twee vragen waar volgens mij elke deelnemer van de Alpe d’HuZes mee zit: Hoe zorg ik ervoor dat ik genoeg sponsorgeld binnen ga halen? En train ik wel genoeg en op de goede manier?\r\nMet name die laatste vraag spookte door mijn hoofd. Straks in februari na afloop van mijn Sport Medische Keuring krijg ik hier een goede indicatie van. Bovendien ben ik van plan ze daar het hemd van het lijf te vragen over training, herstel en hoe mijn lichaam nu precies werkt. Maar tot die tijd sta ik er alleen voor (Wikipedia, www.zitvlees.nl en www.wielersportinfo.nl hebben natuurlijk ook hun beperkingen).\r\n\r\nZoals altijd heb ik na zo’n denksessie weer meer vragen dan antwoorden. Maar er schoot aan het einde van de training wel een geruststellende gedachte door mijn hoofd. Ik ben niet de enige in Nederland die nu in een te klein kamertje met een doorweekt shirt en fietsbroekje op een spinfiets zit. Van de 1.200 deelnemers zullen er vast wel meer in hetzelfde schuitje zitten als ik. Waarschijnlijk denken ze hetzelfde: kom ik op 9 juni wel 6 keer die berg op? En dat vind ik altijd een geruststellende gedachte. De gedachte dat ik niet de enige ben. Ik weet niet precies waarom, want je eigen situatie wordt er geen steek beter van. Het zou ook veel beter zijn als ik de enige was met twijfels. Het is ook niet zo dat ik hoop dat alle andere deelnemers ook deze twijfels hebben. Maar op de een of andere manier geeft het toch een vorm van rust. Het zal vast wel te maken hebben met een of ander oeroud instinct.\r\n\r\nIk heb me maar voorgenomen er zo min mogelijk aan te denken. Te veel denken is ook niet goed. Ik heb nu het meeste baat bij training en rust. Niet lullen maar doen. Anders kom ik inderdaad die berg niet op. Of dat niet-denken gaat lukken? Ik denk van wel.\r\n\r\nGroeten Simon

2 reacties op Geruststellende gedachte

  1. mariet nijhuis schreef:

    Hoi Simon, heb bovenstaand gelezen en inderdaad niet te veel denken maar doen. Je hebt nog 4 maanden om te trainen en ik voel het. Het gaat je lukken. Het is een prachtig streven en “gewoon doorgaan” dan komt alles goed. Je doet het voor het goede doel en ik ben trots op jou !!!!!! Voor elke kilometer die jij aflegt die dag sponsor \r\nik jou 2 euro.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.