Het begin

Samen met Richard heb ik me een aantal maanden terug ingeschreven voor de Alpe d’Huzes. Hij kwam met het idee. De gedachten schoten door m’n hoofd: “Een geweldig doel, daar moet ik wat mee doen! Je kan wat meer doen dan alleen maar geld doneren.” Maar ook: “Zes keer die berg op, gaat me dat wel lukken?”\r\n\r\nNa wat meer informatie te hebben gelezen werd ik eigenlijk steeds enthousiaster. Al die verhalen van mensen die een zoon, dochter, broer of zus hebben verloren. Daar moest ik toch wat voor kunnen betekenen. Bovendien, wat is nu niet mooier dan je favoriete hobby te combineren met een goed doel. Het is voor mij de eerste keer maar het lijkt me een enorme kick om straks die berg op te gaan. En dan niet alleen voor de fysieke prestatie maar vooral ook om iets te betekenen voor al die mensen die lijden onder die vreselijke ziekte. Want straks, op 9 juni, geef ik alles. Geld, bloed, zweet en tranen. Alles om maar zoveel mogelijk geld bij elkaar te fietsen. Maar ja, zes keer gaat niet lukken zonder er flink voor te trainen. En eerlijk gezegd heb ik een achterstand in te halen.\r\nAfgelopen maanden waren nu niet echt mijn meest fanatieke trainingsmaanden. En dat merkte ik meteen toen ik een aantal weken geleden samen met wat vrienden een toertocht reed. “Rustig aan beginnen Simon, niet te hard van start.” Ik hoor het me nu nog zeggen, sterker nog ik hou het me altijd voor. Maar van dat goede voornemen komt vaak niets en ook deze keer was dat weer het geval. De benen liepen snel vol en tot m’n schrik werd ik door alles en iedereen ingehaald. Pfff wat een desillusie. Maar zoals Johan altijd zegt:” Ieder nadeel hebt z’n voordeel.” Ik wist precies waar ik stond, onderaan de ladder met nog heel wat werk te verzetten.\r\n\r\nDus toen ik aan het einde van de tocht met veel moeite een paar happen van mijn hamburger doorslikte (de erwtensoep was op) heb ik daar het besluit genomen mijn trainingschema te vervroegen. Tijd voor drastische maatregelen. Inmiddels ben ik heel wat\r\ntrainingsuurtjes verder. Niet te abrupt, rustig aan beginnen. Ik zit nu gemiddeld drie keer per week op de fiets. Lage hartslag en bouwen aan die basisconditie. Het voelt goed, het ritme begint weer te komen en de benen worden langzaam sterker. Bovendien, ik weet\r\nwaar ik sta en nog belangrijker ik weet waar ik wil zijn: op 9 juni bovenop de Alpe d’Huzes. Hopelijk met pijn in de benen en een glimlach op m’n gezicht.\r\n\r\nGroeten Simon

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.